زمستان یعنی بابا جانمان با هزار امید شال گردنش را به دور گردن من انداخت تا گرمم شود . یعنی مامان عزیزمان صبحانه دو قاشق عسل به ما داد تا داغ شویم . یعنی وقتی از در بیرون می رویم باز هم همه جا تاریک است . یعنی شهر در امن و امان است و ما قرار است روزی بزرگ شویم . وزیر شویم، وکیل شویم‌، لباس پشمی بپوشیم، یاد شین آباد هم نیافتیم.زمستان یعنی وقتی به معلم عزیزمان سلام می کنیم صدایمان بلرزد، معلم عزیزمان حالمان را بپرسد، ما بگوییم خوبیم . پاهایمان سردشان است، خواهر فاطمه دارد عروس می شود، مریم دفتر مشق

آنچه که عیان است چه حاجت به بیان است؟!خدای را که پیروان محمد و پیروان سر به کف اسلام می پرستند و روز و شب هی سران خود را مثل مرغ به زمین می کوبند و دعا وثنا می خوانند و هزاران دلار را مصرف می کنند و می روند به کعبه و به آن بت سنگی و خانه‌ای سیاه سجده می کنند و می بوسند، می پندارند که خدای شان در آسمانهاست، پس چرا سر خود را به زمین می کوبند؟ ۱۴ صد سال پیش یک چوپانی بنام محمد تازی آمد و رفت به کوهی و به سوراخی نشست یک کتاب را به همکاری تازیان دیگر از کتب گویا آسمانی دیگر پیروان رهروان ابراهیم جد

زهن اندیشمند! ذهن باید بیندیشد، زیرا ذهن که نمی اندیشد همانند متروکه ای می ماند که کسی در آن زیست نمی کند و آشکارا ست که خانه ای هیولا و جن و پری و ارواح و... خواهد بود. ذهن که نمی اندیشد اندیشانده می شود، زمانی که ذهنی اندیشانده می شود این ذهن به خطا می رود، زیرا ذهن که خودش با اراده خودش و به خواست خودش انتخاب راه و روش نکرد این گونه ذهن در قید و در بند است. چنین است که ذهن های خالی و بدون اندیشه همیشه قربانی خواست ها و برنامه های دیگران می شوند!. در جامعه ای که ما زاده و بزرگ شدیم همیشه ذ

جایگاه را که من برگزیده ام تا بنشینم و به آن سو تر ها و دور و برم به راحتی و بدون استرس نگاه کنم به راحتی به دست نیاورده ام من در این راه و برای رسیدن به این هدف قربانی داده ام. بارها در جامعه‌ای مذهبی رادیکال و تنگ و تاریک و بدور از خرد و دانش و منطق و فهم و شعور تا خرخره غرق در فرهنگ سنتی در معرض نابودی قرار گرفته ام، تکفیر شده ام، نزدیکانم از من روی گردانیده اند، سرمایه و داشته هایم را از دست داده ام، فقر و درماندگی را به جان و دل خریده ام، تحقیر و تحدید و بد و بیراهه را تحمل کرده ام و تا آنج